حرف دل

آیا باید پگاه را یک اتفاق در فوتبال ایران تعریف کرد یا اینکه از این پس باید آن را یک تیم قدر و صاحب نام در سطح لیگ برتر ایران دید؟ آیا مدیریت این باشگاه  با این اوج گیری (که البته امروز به هدف نهایی اش یعنی قهرمانی جام حذفی نرسید)، وسوسه حضور در سطح آسیا را بار دیگر می یابد و به این نیت تیم را برای فصل بعد می بندند یا اینکه باز هدف غایی، حفظ تیم در لیگ برتر خواهد بود؟

اینها و بسیاری دیگر از جمله سوالاتی است که در مورد باشگاه پگاه وجود دارد و در آینده ای نزدیک بخشی از این سوالات با نوع عملکرد مدیران این باشگاه، پاسخ داده خواهد شد. درواقع نحوه تیم بستن پگاه برای فصل آینده و اینکه کادر فنی را چه گروهی تشکیل دهد خود می تواند گویای تفکر مدیران این باشگاه باشد.

آنچه مسلم است اینکه پگاه گیلان علیرغم تمام شایستگیهایش، جام حذفی را در وقت اضافه بازی فینال از کف داد تا علیرغم برد در بازی رفت، نتواند از سد استقلال بگذرد. پگاهی که خود با حذف بزرگانی چون سپاهان و برق شیراز، کار به مراتب سخت تری را نسبت به استقلالی که سه حریف خود را در ضیافت پنالتی مغلوب نموده بود، انجام داد.شاید اگر میزبانی بازی رفت و برگشت عوض می شد اکنون پگاه تیمی آسیایی بود با این وجود این ناکامی چیزی از ارزشهای یاران دست نشان کم نمی کند که بواقع شایسته قهرمانی بودند و امیدوارم کسانیکه سعی در تحقیر و توهین به شخصیت این تیم داشتند با شکست در بازی رفت واسترس و عذابی که دست کم در 90 دقیقه بازی برگشت کشیدند، پی به اشتباه بودن تفکر خود برده باشند !

در مطلبی که در شب قهرمانی پرسپولیس نوشتم به فوتبال گیلان هم اشاراتی داشته و نوشتم که این فوتبال دارای پتانسیلهای فنی بالایی است و صرف حفظ دو سهمیه اش در لیگ برتر نباید اینچنین موجب شعف شود. اگر فوتبال شمال از جمله گیلان با مشکل زمین مناسب ، عدم وجود اسپانسر های قوی و مشکلات مالی شدید و... مواجه نباشد آنقدر استعداد دارد که نیمی از بازیکنان تیم ملی در هر رده ای را در اختیار داشته باشد. در روز گاری که ملوانی که خود سه دوره قهرمان جام حذفی و دو بار نایب قهرمان و چند بار مقام سومی لیگ و مقام بهترین تیم شهرستانی لیگ ایران و دو بار سابقه حضور در آسیا را در کارنامه خویش دارد و به قولی عصاره و سمبل فوتبال  این خطه و محبوب دل همه شمالیها بویژه گیلکها است، بدلیل نداشتن زمین مناسب در نیم فصل دوم از مدعی قهرمانی به تیمی در آستانه سقوط تبدیل می شود، پگاهی که با همه سرمایه ها و داشته ها قدر نیروهای خویش را نمی داند و سرمایه بدور می افکند تا یک مربی کاربلدی چون دست نشان به داد آن می رسد، زمانه ای که دیگر خبری از نساجی و شموشک و چوکا و سپیدرود ،که همه از تیمهای مجبوب خطه شمالند، نیست، این بزرگی پگاه بار دیگر ما را به تامل فرا می خواند که کارنامه فوتبال شمال می تواند و باید که درخشان همچون گذشته ها باشد و در شرایطی که اکنون استانهایی مانند اصفهان و کرمان که در گذشته ها در فوتبال ایران افتخاری نداشته اند، کم کم به قطب تبدیل می شوند(بویژه سپاهان) چرا گیلان که روزگاری قطبی بزرگ در فوتبال ایران بوده ،به گذشته پرافتخار خویش بازنگردد؟

در نهایت اینکه نقش دست نشان در خودباوری و بروز روحیه برتری جویی پگاهی ها غیرقابل انکار است و چه خوب که مدیریت پگاه این مربی کاربلد و باتدبیر خویش را برای حضور مقتدرانه در فصل بعدی لیگ برتر، حفظ نموده و با جذب  نفرات مدنظر وی، راهی دیگر برای احیای مجدد عظمت فوتبال گیلان بگشایند. راهی که اگر ملوان با مشکل بی زمینی درنیم فصل دوم مواجه نشده بود، اکنون با سرعت بیشتر و به مقدار زیادتری طی شده بود. به امید شادی دل همه فوتبالدوستان پرشمار خطه شمال .

افشین قطبی از نامهای ماندگار در تاریخ فوتبال این مرز و بوم خواهد ماند.نه صرفا از آنرو که پرسپولیس را قهرمان ایران نموده و بعد از چند سال آسمان فوتبال ایران را سرخ سرخ کرده و نه بدلیل فنی که آنچه بیش از همه افشین را فاتح دلهای تماشاچیان ایرانی نمده، خلق و خو و شخصیت والای اوست. او که در سخت ترین شرایط هیچگاه دیوار بلند توجیه و بهانه جویی و فرافکنی را در برابر دیدگان جامعه فوتبال قرار نداد. او که تا سعی داشت ریا پیشه نکرد و خود خودش بود و ماند.نه به داوریها حمله کرد و نه رقیب را به وقت پیروزی خوار شمرد و نه به هنگام شکست ، بردش را لوث نمود. در واقع شاید افشین قطبی آمد تا تلنگری به فوتبال ما بزند که بدجوری به ناهنجاریها آغشته شده و امیدی هم به رهایی گویا نیست اما افشین با کردار و گفتار خویش نشانمان داد که شدنی است هرچند سخت و دشوار ولی به هرحال شدنی است.

قصد مدیحه سرایی برای قطبی ندارم که او را همانطور که گفتم دارای ضعفهایی هم بویژه در بعد مدیریتی می بینم ولی با تمام این تفاسیر در این روزگار دشت بی فرهنگی ، قطبی یک استثنا است. استثنائی که شاید مشابه هایی هم در هرجایی از این جامعه داشته باشد ولی چون در جایگاه او نیستند لاجرم نه در معرض افکار عمومی و نه تاثیر گذار.

اینروزها بحث بر سر ماندن یا رفتن قطبی داغ داغ است.هیچیک از هواداران قرمز و شاید اکثریت فوتبالدوستان ایرانی میلی به رفتن او از ایران ندارند.نگارنده هم همانند این خیل عظیم مشتاق ماندن او در ایران است اما ... اما شاید خود افشین هم می داند که ماندنش مساوی است با دردسرهای جدید و کسانی که یک فصل برای زمین زدن او کوشیدند و بی نتیجه ماندند، شاید در آوردگاه آسیایی به هدف خویش برسند و افشین را که چون اسطوره ای در یادها مانده خوار و خفیف گردانند. هرچند که در بدترین شرایط همین فصل پشت سرگذاشته هم، باخت چهار یک برابر استقلال اهواز، مردم حامی او بودند و آنگاه که مجری یک برنامه بشدت آبی! در شرایطی که تیم مورد علاقه اش هم در خانه خود چهارگل خورده بود! ماندن یا نماندن افشین قطبی را در آن شرایط حساس و نزدیک پایان فصل با مسابقه sms به چالش کشید، فهمید که راز محبوبیت قطبی بیش از همه در شخصیت اوست نه برد و باخت.

آنچه مسلم است اینکه افشین قطبی با شرایط فعلی قادر به ادامه کار نخواهد بود و اگر بپذیرد که با همین اوضاع و احوال فصل گذشته به کار ادامه دهد و اختیار تام برای انتخاب بازیکن و کادر فنی مدنظر خویش و امکانات و شرایط لازم برای آماده سازی تیم جهت جام آسیایی نداشته باشد، بدجوری به اعتبار و پشتوانه اجتماعی خویش ضربه خواهد زد. به هرحال جامعه ایرانی هرچند در مورد قطبی  سنت شکسته ولی فراموش نکنیم که بشدت عجول و کم طاقت و نتیجه گراست و دست اندازها برای افشین در فصل بعد بقدری زیاد خواهد بود که روزی این صبر و حوصله به سر آید! مگر آنکه افشین تمام شرایط خویش را فراهم ببیند.

 لیگ برتر فوتبال ایران هم سرانجام به شکلی رویایی و تاریخی با قهرمانی پرطرفدارترین تیم فوتبال ایران، پرسپولیس، به پایان رسید و افشین قطبی به وعده وفا کرد و جام را به اردوگاه سرخپوشان آورد. آنچه در این میان مسلم است آنست که حق به حقدار رسید و عدالت در واپسین دقایق بازی اجرا شد و تیمی که در جریان مسابقه، برتری بی چون و چرا داشت و حاکم برتوپ و میدان بود، تیمی که از بحرانهای ویرانگری چون اختلاف و یکرنگ نبودن برخی مهره ها با مجموعه تیم،کسر 6 امتیاز آنهم در اوج رقابتها، حاشیه های گوناگون و... به لطف مدیریت قوی و مربی بافرهنگ و باتدبیر خود به سلامت بیرون آمد، بر جام قهرمانی بوسه و سزاوارانه دور افتخار زد.  بی تردید پرسپولیس شایسته ترین تیم برای فتح این جام بود که بدان نیز نائل آمد. 

روز آخر اما برای ما گیلانیها از سوی دیگر هم روز خوبی بود که دو نماینده استان ما یعنی پگاه و ملوان در لیگ برتر ماندنی شدند و سقوط نکردند که البته با توجه به پیشینه پرافتخار و غنی فوتبال خطه گیلان، شادی برای عدم سقوط بهیچوجه جالب نیست و فوتبال این استان می تواند همچون گذشته ها، حرفهای بسیاری برای گفتن داشته باشد .فوتبال گیلان دارای پتانسیلهای فنی بالایی است که در صورت  مهیا شدن شرایط لازم از جمله زمین مناسب( که در این مورد تیمهای استان ضربه های سختی خورده اند)، اسپانسر قوی و پشتوانه مناسب مالی و...می توان شاهد شکوفایی استعدادهای فراوان نهفته در فوتبال این خطه بود.

به هرحال دیروز روزی بود که عدالت فوتبال کاملا رعایت شد و پرسپولیس به شکلی حماسی( به تعبیر عادل فردوسی پور) ، شاهد قهرمانی را در آغوش کشید. این قهرمانی مبارک همه پرسپولیسیهای دنیا !

شبکه خبر تلویزیون امسال هم برای چندمین بار برنامه ای را راجع به دیدنیهای استان مازندران پخش کرد که با کمال تعجب تصاویری از استخر و جزیره زیبای میان پشته شهر لاهیجان را نیز جزء دیدنیهای استان مازندران!! نمایش داد! در اینمورد واقعا نمی دانم چه می توان گفت؟! آیا سازندگان این برنامه اینقدر جغرافی شان ضعیف است که نمی دانند لاهیجان جزء گیلان است نه مازندران؟!  امیدوارم این اشتباه صرفا به خاطر ضعف در درس جغرافیای سازندگان این برنامه (که احتمال قوی در مرکز مازندران ساخته شده) بوده و تعمدی درکار نبوده باشد!

عمو پورنگ هم همچون همیشه به تمسخر زبان و هویت گیلانیان مشغول است و بی پروا به فرهنگ ما می تازد و کسی هم جلودارش نیست! درواقع او دارد در ذهن کودکان این مرز و بوم تحقیریک قوم اصیل ایرانی را فرومیکند و متاسفانه هیچ تذکری هم دریافت نمی دارد.

در تلویزیون ایران که روی کوچکترین مسائل حساسیتهای فراوانی وجود دارد چگونه است که در برابر توهین به یکی از بافرهنگ ترین و شریفترین اقوام ایرانی، هیچ واکنشی به چشم نمی آید؟! چطور لهجه یکی از بازیگران سریال تازه پخش شده تلویزیون، بدلیل اینکه شاید به یکی از اقوام پرجمعیت و ذی نفوذ بربخورد، تغییر کرده و کار به دوبله کشیده می شود، اما در مورد ما گیلکان انواع و اقسام تمسخر و تحقیر روا داشته می شود!

آیا سزای مردمانی که در ایراندوستی شهره اند و تمامی تاریخ عشق به میهن را در مبارزه ای تمام ناشدنی با تازی و مغول و روس و... به اثبات رسانده اند اینست؟ آیا باید آستانه تحمل بالای یک قوم را سکوتی از رضایت دانست ؟آیا کمی جمعیت  و صرفا برای ایران بودن و دلبستگی بیش از اندازه به تمامی این مرز و بوم و عدم وجود روحیه ناسیونالیستی قومی منفی در مردم گیلک باید بهانه ای برای سرکوفت و تحقیر فرهنگیشان باشد؟

اصولا آیا امکانپذیر هست که شخصیتی جدی و خوب و موقر با لهجه گیلانی در سریالهای تلویزیون ظاهر شود؟! یا اینکه از دید آقایان این امکان ندارد؟! مگر قرار نبود که کار صدا و سیما فرهنگ سازی باشد، پس چطور در  زمینه اصلاح فرهنگ عامیانه و سخیف توهین به بعضی  اقوام ایرانی (بخوانید سیاسی ترین و نخبه ترین اقوام ایران) هیچ کار موثری ( لا اقل در مورد قوم گیلک) انجام نشده و صد البته در باره گیلکان خواه ناخواه به این فرهنگ غلط تازه وارد دامن زده شده است؟!  

آنانکه به فرهنگ اصیل گیلکان می تازند بدانند که به یکی از اصیل ترین و متعصبترین اقوام به فرهنگ ملی ایران، هجوم آورده اند و ثمره چنین کاری یقینا مثبت نخواهد بود و جز واگرایی ملی و دور شدن فرزندان ایران از یکدیگر و کاشتن تخم بدبینی و تفرقه و... نتیجه ای نخواهد داشت.

به امید روزی که کرامت گیلانیان در همه جای ایران و از جمله رادیو و تلویزیون پاس داشته شود و حق مطلب درمورد این قوم پاک و نجیب و روشنفکر ایرانی به خوبی ادا گردد.

11آذرماه سالروز شهادت سردار دلاور جنگل، فرزند غیور ایران زمین و مظهر روح آزادیخواهی و مبارزه قوم گیلک، میرزا کوچک خان جنگلی است.چندسال پیش (سال 1380) این شعر را در رثای او سرودم .هرچند به لحاظ صنایع ادبی و وزن شعری پرواضح است که با اشکالاتی روبروست (چون شاعری حرفه ای نیستم) و قطعا از منظر اساتید شعر بویژه اساتید زبان و شعر گیلکی خالی از اشکال نخواهد بود. اما بدلیل ارادتم به سردار انقلابی گیلان زمین این سروده را دراینجا می آورم، باشد که به دل نشیند.

تی  سر،  که   اونه  نیزه  سر  بنابون                  هیتو  مردوم بَدِن اونه، تورا بون 

بوتن:ای سرکی شی ایسه خوداجون                پیله میرزای سر ایسه خوداجون؟

 امو  باور  نودیم  کی  ته  بکوشتن                 هوشونی کی گوتن تی یارو پوشتن

بیه میرزا! بشیم دامون  بگردیم                      دیله  ناجه   به یاد   باریم،   وگردیم

بشیم کسما،گوراب زرمیخ،پسیخن                 تی دیل هنده اورا زئنه کوچیکخُن !

دِ گیلون بی تو سرداری  ندأنه                          پسیخُن،  بی تو  سالاری   ندأنه             

دِ زاکُن کی بِ مدح وشعر بوخونن                    دِ مَنّـن  هیچکسه   سردار دوخونن            

تی گب تازه،گول تی تی موسون بو               تی دیل روشن الا تی تی موسون بو

 الون، تازه  تی  قدره  بفهمستن                   ته تیمثال چاگودن میدون دبستن  

میرزا! تی جگله تاهیسه می گوشه:               وطن بی اجنبی امه بِ خوشه    

                                                                 محمد الهامی پاییز 1380

ترجمه فارسی 

سر تو که بر سر نیزه کرده بودند را تا مردم دیدند از خود بیخود شدند. 

گفتند: خدایا این سر از آن کیست؟ سر میرزای بزرگ است خدایا ؟ 

ما باور نمی کردیم که کسانی تو را به مرگ کشاندند که می گفتند یاورت هستند.

میرزا! بیا به جنگل برویم و آنجا بگردیم. آرزوهای دلمان را به یاد بیاوریم و بازگردیم.

به کسما و گوراب زرمیخ و پسیخان(1) برویم که قلب تو هنوز در آنجاست. 

دیگر گیلان بدون تو سرداری ندارد. پسیخان بدون تو سالاری ندارد. 

دیگر بچه ها برای چه کسی شعر و ستایش بخوانند.دیگر نمی توانند کسی را سردار صدا کنند. 

سخن تو همچون شکوفه گل، نو وتازه بود.   قلبت به روشنی ماه بود. 

اکنون تازه قدر تو را فهمیده اند.  برایت تندیسی ساخته و در میدان(2) نصب کرده اند.  

میرزا! فریاد تو تاکنون در گوشم باقی است که: وطن بدون بیگانه برای ما دلنشین است.  

(1)   نهضت جنگل دو پایگاه اصلی داشت. یکی در شرق گیلان (لاهیجان) به رهبری دکتر حشمت و دیگری در غرب گیلان یعنی همین نقاط کسما و اطراف آن به رهبری میرزا کوچک خان.

   (2) اشاره به میدان شهرداری در مرکز شهر رشت است که چند سالی است    مجسمه میرزا را در وسط این میدان نصب کرده اند.

از همان موقع که با تحصیلات عالیه به میهن بازگشت تمام زندگی اش را صرف مبارزه در راه آرمانهای آزادیخواهانه ملت ایران نمود که تبلور این خواست ملی در دکتر محمد مصدق و مبارزاتش بود که فاطمی هم به نیکی این را دریافت و تا واپسین دم حیات بر عهد با مصدق که پیمانی با عزت و آزادی ایران بود،پایبند ماند. هم در صف مطبوعات با باختر امروزش آتش به جان استبداد و ایادی آن میزد و هم آندم که وزیر خارجه دولت ملی دکتر مصدق شد همچنان پرشور و متعهد به آرمانهای ملی گرایانه اصیلش باقی ماند.از لحظه ای که نهضت ملی شدن صنعت نفت ایران به رهبری دکتر مصدق پای گرفت تا زمانیکه دلارهای کیم روزولت در جیب شعبان بی مخ و لشکر اجامر و فواحش شهر قرارگرفت و سیل توطئه های جریانهای مختلف داخلی با کمک نیروی خارجی موفق به شکست نهضت شدند، خیلیها آمدند و چند صباحی در مبارزه ماندند و بعد که سود و منفعتی حاصلشان نشد بریدند،جمعی به اختلاف سلیقه ها مکدر شدند و بدتر آنکه برخی هم در صف مخالفان تیشه به ریشه نهضت زدند! اما فاطمی از معدود وفاداران به مصدق بود که ماند وماند وجان بر سر این راه نهاد.

این دوری از محافظه کاری و مصلحت نیندیشی و پافشاری براصول دشمنیهایی از طیفهای متعدد برای او ایجاد کرد.به گونه ای که هنگامیکه شاه پس از موفقیت کودتای ۲۸مرداد از رم به ایران آمد سراغ اولین فردی راکه جهت آگاهی از دستگیری اش گرفت، دکترفاطمی بود.مگر نه آنکه چند روزی قبل از کودتا فاطمی در پی فرار شاه نطقی آتشین علیه سلطنت کرده و بدنبال جمهوری بود.و مگر نه آنکه باختر امروز از پایگاههای مطبوعاتی اصلی ضد دربار و ایادی آن به شمار می رفت و مدیر مسئولش اهل سازش نبود.

عجیب آنکه فاطمی حتی یکبار هم از جانب جوانی از گروه فداییان اسلام به نام عبدخدایی مورد سو ء قصد قرار گرفت که البته ریه و پایش آسیب دید و چند صباحی در آلمان تحت درمان و جراحی بود و گویا در همان بیمارستان هم دشمنان( از ایادی دربار ) قصد جانش داشتند که موفق نشدند. اینکه چگونه فداییان اسلام که در ابتدا یار نهضت بودند و گلوله آنها به سمت رزم آرا کمکی بزرگ به پیشبرد نهضت کرد ،بعدتر به مخالفین شدیدی تبدیل شدند که اینبار تیر را به سمت یکی از پاکترین و وفادارترین افراد نهضت ملی ایران نشانه رفتند از جمله رویدادهای عجیب تاریخی است که بررسی و تحلیل عمیقی می طلبد. گرچه در اینباره تحلیلهایی شده اما کمتر از جنس کاملا بیطرفانه و منصفانه بوده است.

درپی کودتا دکتر فاطمی چند صباحی را مخفی بود که سرانجام فرمانداری نظامی که درآن ایام شکل گرفته بود و بعدها سنگ بنای ساواک شد و رئیس مخوفی به نام تیمور بختیار داشت، دکتر را دستگیر نمود.سرانجام در صبحدم ۱۹آبان سال ۱۳۳۳ دکتر حسین فاطمی به جرمی که خود در واپسین دم زندگی آن را تعطیلی سفارت انگلیس و قطع رابطه با آن کشور بعنوان اولین اقدامش در سمت وزیر خارجه دانست، تیرباران شد.گفته می شود که در لحظه اعدام فریاد زد:«بسم الله الرحمن الرحیم.پاینده ایران.زنده باد دکتر محمد مصدق و...». (۱)

اگرچه نامی برخیابانی در پایتخت از دکترفاطمی مانده (چیزی که از دکتر مصدق دریغ شده!) اما هنوز هم آنچنان که باید و شاید به شخصیت ارجمندش بویژه در تریبونها و رسانه های رسمی و صدا و سیما پرداخته نشده و دکتر فاطمی در اینمورد مظلوم واقع شده است.امید که به همه قهرمانان میهن فارغ از گرایش و تفکر سیاسی و پایگاه اجتماعی و نژاد و مذهبشان با نگاهی منصفانه نگریسته و مقام والای همه آزادیخواهان تاریخ این مرز و بوم را پاس داریم.

 (۱) «ازقائم مقام تا هویدا» نوشته مسعود بهنود

در خبرها آمده که باشگاه پرسپولیس روز 21 آبان را بعنوان «روز ملی ورزش و توانبخشی» نامگذاری کرده و برنامه هایی را هم گویا تدارک دیده است.درحقیقت  اینکه پرطرفدارترین باشگاه ورزشی ایران و آسیا دست به چنین اقدام نیکویی می زند بسیار پسندیده و تاثیرگذار است.توانبخشی با ورزش پیوندی ناگسستنی دارد بویژه در عصر کنونی که به موازات افزایش اهمیت روزافزون ورزش قهرمانی و گستردگی رقابت در این عرصه، مساله آسیبهای ورزشی هم بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. چه ورزشکاری که در سطح حرفه ای مشفول به فعالیت است و ورزش بعنوان یگانه راه تحصیل درآمد اوست و تمام وقتش را اشغال می کند، لازم است که هرچه زودتر به عرصه مسابقه باز گردد. بدیهی است که ضروریات ورزش حرفه ای مربیان و مدیران ورزشی را هم نسبت به توانبخشی و بازگشت ورزشکاران آسیب دیده،حساستر از گذشته نموده است. 

در ایران هم نشانه هایی از استحکام پیوند ورزش و توانبخشی، هرچند ناکافی، مشاهده می شود. دراختیار گرفتن فیزیوتراپیست توسط غالب باشگاههای فوتبال در سطوح مختلف لیگ سراسری موید این ادعاست.هرچند هنوز بسیاری ازرشته های ورزشی حتی در سطح لیگ برتر از چنین امکانی بی بهره اند و هنوز بعضی از مدیران و مربیان با نقش توانبخشی و جایگاه فیزیوتراپیستها برخوردی حرفه ای ندارند که نمونه اش را یکی دو روز پیش در یکی از جرایدخواندم و امیدوارم که صحت نداشته باشد. گویا بازیکن خارجی یکی از تیمهای فوتبال لیگ برتری دچار آسیب دیدگی شدید زانو شده و پزشک یا فیزیوتراپیست تیم او را از بازی و تمرین تاچند ماهی منع نموده اما متاسفانه مدیر باشگاه اصرار بر بازی فوتبالیست مذکور حتی با زانوی صدمه دیده دارد! چون از نظر ایشان پول زیادی به این بازیکن پرداخت شده و در صورت بازی نکردن، باشگاه متحمل ضرر می شود! درحالیکه اگر این مدیر کمی حرفه ای تر می اندیشید به این نتیجه میرسید که در صورت ادامه بازی این ورزشکار با شرایط پیش آمده ممکن است او برای مدتی طولانی تر یا حتی برای همیشه فوتبال را از دست بدهد ودر اینصورت  هم بازیکن و هم باشگاه متحمل ضررهای شدیدتر و جبران ناپذیری خواهند شد.

حتی خبردیگری هم اینروزها در رسانه ها مطرح شده مبنی براینکه یکی از مربیان اسمی خارجی، که البته جزء مربیان خارجی بزرگ و مفید به حال فوتبال ایران نبوده، دو فصل پیش، بازیکنی خارجی را در حالیکه بیماری عفونی مسری و خطرناکی داشته پای قرارداد تیمی نشانده و فیزیوتراپیست تیم را،که گویا متوجه ماجرا شده بود، جهت مسکوت گذاردن موضوع بشدت تهدید کرده بوده است! اینهم نمونه ای دیگر از مشکلات رشد و توسعه توابخشی و پزشکی ورزشی در ایران است.البته این دو مورد فقط گوشه ای از این معضلات است که چون ریشه در طرز تفکرات غلط دارد به آن پرداختم. و الا کیست که نداند که ورزش ایران با کمبود شدید تجهیزات و ابزارهای لازم در عرصه توانبخشی و پزشکی ورزشی روبروست. از محرومیت بسیاری از ورزشکاران تیمهای گمنام و شهرستانی خیلی از رشته های ورزشی از خدمات توانبخشی میدانی و...گرفته تا نبود آمبولانس در زمان مسابقات ورزشی یا عدم رساندن بموقع آسیب دیدگان به مراکز درمانی که خود نتایج فاجعه باری بدنبال داشته که آخرین مورد آن درگذشت جوان هوادار فوتبال در جریان ازدحام تماشاچیان داربی پایتخت است.

محمد پارسا فوتبالیستی که در جریان برخوردی در زمین فوتبال دچار آسیب نخاعی شده و سالهاست که خانه نشین است، حمید غفاری فوتبالیست گیلانی که در اثر حادثه رانندگی هنگام بازگشت از تمرین چندسالی است با ناتوانی دست به گریبان است، نمونه هایی هستند که بر ضرورت ارتباط بیشتر و موثرتر ورزش با توانبخشی( در همه ابعاد آن نه صرفا توانپزشکی) صحه می گذارند.هرچند در زمینه توانبخشی پزشکی تلاشهای زیادی توسط همکاران برای این دو ورزشکار انجام شده اما لزوم حمایتهای بیشتر مسئولان و فراهم نمودن بستر مناسب جهت الحاق اجتماعی و حل معضلات دیگری که بعلاوه ناراحتیهای جسمانی با آنها درگیرند را نباید از یاد برد.  

درپایان ضمن ارج نهادن به این حرکت زیبای باشگاه پرطرفدار و بزرگ پرسپولیس در تلاش برای نهادینه کردن فرهنگ توانبخشی در ورزش و پاس داشتن و تکریم ورزشکارانی که آسیبهای جسمانی آنان را نه صرفا از ورزش بلکه متاسفانه ازهمه جنبه های زندگی اجتماعی دورکرده و به کنج انزوا کشانده امیدواریم روزی با افتخار تمام روز ملی ورزش و توانبخشی را جشن بگیریم که همه ورزشکاران و ورزشدوستان از خدمات پزشکی و توانبخشی هم در زمین مسابقه و هم خارج از آن برخوردار باشند، مربیان و مدیران تیمهای ورزشی به خوبی بافرهنگ توانبخشی و سیر تدریجی آن آشنا گردند، کسانی که روزی قهرمانان ما بودند و برایمان شادی به ارمغان می آوردند با مصدومیت به فراموشی سپرده نشوند و بتوانند به زندگی فعالانه اجتماعی باز گردند و ...

لاهیجان در نوشته های تاریخی

1_ لاهیجان از نگاه رابینو

ه.ل.رابینو نایب کنسول و نماینده بانک شاهی انگلستان در رشت، در مدت 6 سال اقامتش در گیلان (1912_1906میلادی) به تحقیقات گسترده ای درمورد مسائل مختلف تاریخی و فرهنگی ایالات ساحلی دریای کاسپیان بویژه گیلان پرداخته و یکی از معروفترین آثارش کتاب ارزنده« ولایات دارالمرز گیلان» می باشد که توسط جعفر خمامی زاده به فارسی برگردانده شده است.این کتاب یکی از کتب مرجع و منبعی قوی برای استفاده گیلانشناسان به شمار می رود.در اینجا بخشهایی از این کتاب را که درباره معرفی شهر لاهیجان است، می آورم:

«لاهیجان یکی از بزرگترین و مهمترین شهرستانهای گیلان است و در مشرق سپیدرود واقع شده و تقریبا از یک دشت و چند کوه که درجنوب آن وجود دارد تشکیل یافته است.این ناحیه از شمال به دریای خزر و از مشرق به لنگرود و رانکوه، از جنوب به سمام و دیلمان، از جنوب غربی به سیاهکل و از مغرب به سفید رود و ناحیه موازی و لشت نشا محدود است. طول آن از شمال به جنوب یعنی از دهانه قدیمی سفیدرود تا سرلیل 44 کیلومتر و عرض آن از مشرق به مغرب یا از کیسم به دزبن 25 کیلومتر است.

لاهیجان که در دوره ای مهمترین شهرگیلان و معروفترین مکان این قسمت از دشت بوده است درحالیکه در مشرق سپیدرود واقع شده  دارای قدمتی می باشد. 

برطبق روایتی قدیمی این شهر بوسیله لاهیج بن سام بن نوح ساخته شده است. لاهیجان سابقا به نام دارالاماره یا دارالامان معروف بوده و بعدها به نام لاهجان المبارک نامیده شده است.

این شهر مرکز بازرگانی ابریشم است...

مساجد این ناحیه از مساجد رشت باشکوهتر است. خانه طبقات مرفه و مالدار در داخل شهر است و از آجر ساخته شده و خانه مردم فقیر،گِلی و گالیپوش است.معمولا همه خانه ها دارای حیاط وسیعی می باشد که در آنها درخت کاشته شده است و دیواری ازآجر یا از گِل و یا شاخه های درختان دور آنها کشیده شده است. بازار لاهیجان دارای کالای فراوانی است و بازرگانان این منطقه بسیار فعال می باشند.

لاهیجان کنونی: شهرلاهیجان در ساحل راست پرده سر یا لنگرود و 12کیلومتری شهر لنگرود و 45 کیلومتری مشرق رشت واقع شده است. این شهر بیش از همه شهرهای دیگر گیلان رونق یافته و چون در قطعه زمینی باز بوجود آمده[هوای] آنرا سازگارتر و سالمتر از سایر سرزمینهای پست گیلان می دانند.

جمعیت لاهیجان بدون محاسبه جمعیت شهر[ابتدای قرن بیستم] درحدود 49235 نفر است. اکثر جمعیت دشت را مردم گیلک و جمعیت نواحی مرتفع را گالشها تشکیل می دهند.

زبان مردم لاهیجان گیلکی است ولی نوع آن با گیلکی مردم رشت و فومن اختلاف فاحش دارد.» 

2_ لاهیجان در نوشته مستوفی

مستوفی در قرن هشتم هجری راجع به لاهیجان چنین مینویسد:

« لاهیجان شهری بزرگ است و دارالملک [مرکز] جیلانات. آبش از جبال بر می خیزد و حاصلش برنج و ابریشم و اندک غله می باشد و نارنج و ترنج و میوه های گرمسیری فراوان است.»

3_ لاهیجان از نظر حزین لاهیجی

حزین لاهیجی از دانشمندان نامی عصر صفوی و شاعر نامدار قرن دوازدهم که شعر مشهور با مطلع «ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد     در دام مانده صید و صیاد رفته باشد» از آن اوست از جمله مفاخر این خطه است. این چهره نامدار علمی و فرهنگی لاهیجی الاصل که در اصفهان رشد و نما یافت در سفری که همراه پدرش به گیلان و لاهیجان جهت دیدار اقوام و مشاهده سرزمین آبا و اجدادی داشت، چنین می نویسد:

« مجموع ولایات گیلان خاصه بلد لاهجان در سبزی و خرمی و معموری و وفور گل و لاله و کثرت میاه و انهار و تشابک اشجار و اثمار گرمسیری و سردسیری در ربع مسکون بی عدیل و نظیر است.عالمی است جدا که مشابه آن یافت نشود.شهرهای معتبره و معموره و عمارات عالیه مزینه و قلاع متینه دارد و از قدیم الایام باز همیشه معمور و مسکن سلاطین ذی شوکت بوده، اغلب در میانه سه پادشاه صاحب دستگاه انقسام داشته. هوایی در غایت رطوبت و اعتدال دارد و حسن معیشت و تنعم خلقش به درجه کمال و از اکثر ممالک عالم ممتاز است.در جمیع ماکولات و اقسام ملبوسات و اصناف ضروریات آن ملک را هیچ گونه حاجت به خارج نیست ...

مردمش به وفور ذکا و هنر مشهور و به پرهیزکاری و غریب پروری معروف اند، همیشه آن دیار مشحون به دانشمندان و اعلام روزگار بوده»

4_ لاهیجان در سفرنامه مکنزی

مکنزی که در سال 1275ه.ق به لاهیجان سفر نموده می نویسد:

« کوچه های لاهیجان از رشت پهنتر است. در اول شهر تکیه ای بود که بر دیوار آن نقاشیهایی از صحرای کربلا دیده می شد... شهر لاهیجان محلات متعدد به این شرح دارد: خومر محله [خومر کلا یا همان خمیر کلایه]، پردسر، کاروانسرابر، شعرباف محله، میدان ، گاوبنه، اردوبازار. دراین شهر پنج کاروانسرا و 11 مسجد و هشت مناره و هفت تکیه و شش مدرسه و ده حمام و 22 امامزاده است...

از سبزه میدان به راه سنگفرش رسیدیم که مسیر آن به طرف مشرق بود و از کنار استخر می گذشت و به پوزه کوه شاه نشین می رسید. استخر لاهیجان در حدود دویست قدم عرض و 700 قدم طول دارد.در وسط آن جزیره ای است ودر جزیره بنایی از دوران قدیم ساخته اند. بر بالای کوه شاه نشین خرابه های خانه معتمدالدوله دیده می شد. پس از گذشتن از استخر شیبی به طرف تپه های لیلا کوه می رود. عرض این راه زیاد نیست و دو طرف آن درختان جنگلی و بیشتر درختان شمشاد است. طرف دست راست جاده، مسجدی جلب نظر می کرد.راه ما درحدود 7 میل یکنواخت بود و همان راه قدیم شاه عباسی بود...

راه لاهیجان به لنگرود بهتر از راه کوچصفهان به لاهیجان است. دو تکیه طرف راست جاده است و دریای خزر در روزهای صاف از این راه دیده می شود.امامزاده ای طرف راست جاده است که شکلی عجیب و زیبا دارد.[ بقعه شیخ زاهد گیلانی] ... »

ادامه دارد...

روز پدر بر همه پدران عزیز،مهربان و فداکار مبارک باد.  

امروز روز پدر است و من این روز را به پدر عزیزم که بهترین بابای دنیاست تبریک میگویم.روز مادر فرصتی برای نوشتن دست نداد و همینجا از مادر خوبم هم که اسوه مهربانی و فداکاری است تشکر میکنم.

پدر پشتوانه و دلگرمی انسان درهیاهوی روزگار غدار است و مادر پناهگاه عاطفی .

گویی خداوند این دو سفیر محبت را از آسمان برای ما انسانها فرستاده تا در بدعهدی و نامردیهای زمانه و در روزگاری که همه چیز را به ترازوی منفعت می سنجند و رفاقت برمبنای فراموشی خوبیها و جاودانگی تلخیهاست، این دو یاور همیشه مومن (البته برادر و خواهر را نیز نمی توان از یاد برد) کسانی باشندکه آدمی را به نور، آرامش، مهر و دنیای سپیدی ها بخوانند.  

خدایا یاریمان ده که هیچگاه مهربانیهای پدر و مادر خویش را از یاد نبریم. هیچ وقت برآنان درشتی نکنیم و حرمتها را پاس داریم و گردش ایام و غبار زمانه گرد فراموشی بر ذهنمان ننشاند که چه کسانی بودند که ما را بدین مرحله از رشد رساندند و هویت و اصالتمان چیست و تکیه گاههای حقیقیمان چه کسانی هستند؟  

کاش هیچ خانه ای از نعمت وجود پدر و فروغ محبت مادر محروم نماند.