11آذرماه سالروز شهادت سردار دلاور جنگل، فرزند غیور ایران زمین و مظهر روح آزادیخواهی و مبارزه قوم گیلک، میرزا کوچک خان جنگلی است.چندسال پیش (سال 1380) این شعر را در رثای او سرودم .هرچند به لحاظ صنایع ادبی و وزن شعری پرواضح است که با اشکالاتی روبروست (چون شاعری حرفه ای نیستم) و قطعا از منظر اساتید شعر بویژه اساتید زبان و شعر گیلکی خالی از اشکال نخواهد بود. اما بدلیل ارادتم به سردار انقلابی گیلان زمین این سروده را دراینجا می آورم، باشد که به دل نشیند.

تی  سر،  که   اونه  نیزه  سر  بنابون                  هیتو  مردوم بَدِن اونه، تورا بون 

بوتن:ای سرکی شی ایسه خوداجون                پیله میرزای سر ایسه خوداجون؟

 امو  باور  نودیم  کی  ته  بکوشتن                 هوشونی کی گوتن تی یارو پوشتن

بیه میرزا! بشیم دامون  بگردیم                      دیله  ناجه   به یاد   باریم،   وگردیم

بشیم کسما،گوراب زرمیخ،پسیخن                 تی دیل هنده اورا زئنه کوچیکخُن !

دِ گیلون بی تو سرداری  ندأنه                          پسیخُن،  بی تو  سالاری   ندأنه             

دِ زاکُن کی بِ مدح وشعر بوخونن                    دِ مَنّـن  هیچکسه   سردار دوخونن            

تی گب تازه،گول تی تی موسون بو               تی دیل روشن الا تی تی موسون بو

 الون، تازه  تی  قدره  بفهمستن                   ته تیمثال چاگودن میدون دبستن  

میرزا! تی جگله تاهیسه می گوشه:               وطن بی اجنبی امه بِ خوشه    

                                                                 محمد الهامی پاییز 1380

ترجمه فارسی 

سر تو که بر سر نیزه کرده بودند را تا مردم دیدند از خود بیخود شدند. 

گفتند: خدایا این سر از آن کیست؟ سر میرزای بزرگ است خدایا ؟ 

ما باور نمی کردیم که کسانی تو را به مرگ کشاندند که می گفتند یاورت هستند.

میرزا! بیا به جنگل برویم و آنجا بگردیم. آرزوهای دلمان را به یاد بیاوریم و بازگردیم.

به کسما و گوراب زرمیخ و پسیخان(1) برویم که قلب تو هنوز در آنجاست. 

دیگر گیلان بدون تو سرداری ندارد. پسیخان بدون تو سالاری ندارد. 

دیگر بچه ها برای چه کسی شعر و ستایش بخوانند.دیگر نمی توانند کسی را سردار صدا کنند. 

سخن تو همچون شکوفه گل، نو وتازه بود.   قلبت به روشنی ماه بود. 

اکنون تازه قدر تو را فهمیده اند.  برایت تندیسی ساخته و در میدان(2) نصب کرده اند.  

میرزا! فریاد تو تاکنون در گوشم باقی است که: وطن بدون بیگانه برای ما دلنشین است.  

(1)   نهضت جنگل دو پایگاه اصلی داشت. یکی در شرق گیلان (لاهیجان) به رهبری دکتر حشمت و دیگری در غرب گیلان یعنی همین نقاط کسما و اطراف آن به رهبری میرزا کوچک خان.

   (2) اشاره به میدان شهرداری در مرکز شهر رشت است که چند سالی است    مجسمه میرزا را در وسط این میدان نصب کرده اند.